فضاپیمای دارت ناسا طی عملیاتی در چهارم مهرماه 1401 به‌طور عمدی با یک سیارک 160 متری برخورد کرد و توانست برای نخستین‌بار در تاریخ بشر با موفقیت مدار یک جرم فضایی را تغییر دهد. ماموریت دارت (DART سرواژه  Double Asteroid Redirection Test به معنی آزمایش تغییرمسیر سیارک دوتایی) آزمایش روشی بود برای منحرف کردن سیارک‌هایی که ممکن است در آینده خطر برخورد با زمین را داشته باشند. در این روش، برخورد فضاپیما به سیارک باعث تغییر مسیر جزئی آن می‌شود. البته سیارکی که فضاپیمای دارت با آن برخورد کرد و دیمورفوس (Dimorphos ) نام دارد در مسیر برخورد به زمین قرار نداشت و فقط برای آزمودن این روش انتخاب شده بود. دیمورفوس عضو کوچک‌تر یک سیارک دوتایی است و دور سیارک بزرگ‌تری به نام دیدیموس (Didymos) در گردش است. با برخورد فضاپیما به سیارک کوچک‌تر، مدار و دوره تناوب آن دور سیارک بزرگ‌تر تغییر می‌کند. ناسا به دلیل آسان بودن اندازه‌گیری تغییر این دوره تناوب با رصدخانه‌های زمینی، سیارک دیمورفوس را برای ارزیابی موثر بودن روش برخورد فضاپیما برای تغییر مسیر اجرام فضایی انتخاب کرد.

فضاپیمای دارت، آذرماه سال گذشته با پرتابگر فالکون 9 شرکت اسپیس‌ایکس به فضا پرتاب شده بود. دارت اندازه‌ای مشابه یک یخچال داشت و به دو آرایه بزرگ از سلول‌های خورشیدی، هر یک به طول 5/8 متر مجهز بود. جرم دارت هنگام برخورد فقط 570 کیلوگرم بود و به همین دلیل برای آنکه بتواند تغییر لازم را در مدار دیمورفوس ایجاد کند می‌بایست با سرعت بسیار بالایی به آن برخورد می‌کرد. برخورد در ساعت 23:14 روز چهارم مهرماه به وقت جهانی با سرعت 6/6 کیلومتر بر ثانیه (معادل 23760 کیلومتر بر ساعت) صورت گرفت. طبق اعلام ناسا، رصدخانه‌های زمینی تغییری برابر 32 دقیقه را در دوره تناوب تقریبا 12 ساعته گردش این سیارک به دور دیدیموس اندازه‌گیری کرده‌اند که فراتر از انتظار بود.

از چالش‌های این ماموریت، هدف‌گیری سیارکی 160 متری از فاصله 11 میلیون کیلومتری (فاصله سیارک با زمین) بود و فضاپیمای دارت برای این منظور از نرم‌افزار ناوبری خودکار پیشرفته‌ای بهره می‌برد. این نرم‌افزار به گونه‌ای طراحی شده بود که دارت بتواند دو سیارک دیدیموس و دیمورفوس را که تاکنون از نزدیک دیده نشده بودند شناسایی و آنها را از هم تفکیک کند تا به سمت سیارک کوچک‌تر حرکت و با آن برخورد کند. چهار ساعت آخر پرواز دارت که قسمت بسیار حساس عملیات این فضاپیما بود عمدتا به‌طور خودکار انجام ‌شد.

دوربینی با وضوح بالا به نام دراکو (DRACO) به ناوبری دارت کمک می‌کرد و ثانیه‌ای یک بار تصاویر نزدیک شدن به سیارک را تهیه و به زمین ارسال می‌کرد. فضاپیمای دارت همچنین تاسواره‌ای ایتالیایی به نام لیچیاکیوب (LICIACube سرواژه Light Italian Cubesat for Imaging Asteroids  به معنی تاسواره سبک ایتالیا برای تصویربرداری از سیارک‌ها) را به همراه داشت که حدود دو هفته قبل از برخورد در فضا رها کرد. این تاسواره 14 کیلوگرمی به دو دوربین نور مرئی مجهز بود و در هنگام برخورد دارت به سیارک به مشاهده و تصویربرداری پرداخت. سازمان فضایی اروپا نیز در حال برنامه‌ریزی ماموریتی به نام هرا (Hera) است که قرار است در آن فضاپیمایی به همراه دو تاسواره در پاییز 2024 به فضا پرتاب شود تا حدود دو سال بعد به همین سیارک دوتایی برسد و به بررسی دیمورفوس و آثار برخورد دارت روی آن بپردازد.