رئیس ناسا، بیل نلسون، چهارم بهمن 1401 اعلام کرد که این سازمان و دفتر فناوری تاکتیکی آژانس پروژه‌های تحقیقاتی پیشرفته دفاعی امریکا یا دارپا در برنامه دراکوی دارپا برای نمایش فناوری پیشرانش گرمایی هسته‌ای در فضا همکاری خواهند کرد (دراکو سرواژه Demonstration Rocket for Agile Cislunar Operations به معنی راکت نمایشی عملیات سریع بین ماه و زمین است). این نوع پیشرانش، بازدهی بالاتری نسبت به پرتابگرهای شیمیایی سنتی دارد. هدف این همکاری یعنی پرواز آزمایشی فضاپیمایی با موتور گرمایی هسته‌ای ممکن است در سال 2027 محقق شود. توافق‌نامه همکاری بین دو سازمان در دی‌ماه 1401 به امضای طرفین رسیده است. ناسا مسئول توسعه موتور هسته‌ای خواهد بود و دارپا این سامانه را در یک فضاپیما مستقر و آن را به فضا پرتاب خواهد کرد. همکاری ناسا با پروژه دراکو پیش از این در سطحی پایین‌تر صورت می‌گرفت.

ناسا و دارپا جزئیات زیادی را درباره ماموریت مورد نظر منتشر نکرده‌اند و تنها اطلاعات موجود درباره فضاپیمای این ماموریت است که X-NTRV نام دارد و در ارتفاع حداقل 700 کیلومتر و حداکثر دو هزار کیلومتری زمین در مدار کار می‌کند تا مواد رادیواکتیو در صورت پخش شدن پیش از ورود به جو در اثر واپاشی به اندازه کافی کم شده و به مقادیر قابل قبولی رسیده باشند.

 

این دو سازمان پیش از این به طور مجزا پروژه‌های توسعه پیشرانش گرمایی هسته‌ای را پیش می‌بردند. دارپا در فروردین 1400 برنامه دراکو را با تامین مالی سه شرکت در فاز اول این برنامه آغاز کرد تا به طراحی اولیه رآکتورها و فضاپیماهایی بپردازند. در اردیبهشت 1401 نیز دارپا فراخوانی را برای پیشنهادیه‌های فاز دوم و سوم دراکو منتشر کرد. در این دو فاز گروه‌ها باید موتور را توسعه دهند، آن را آزمایش کنند و پروازی را برای نمایش فناوری اجرا کنند. در آن زمان این پرواز برای سال مالی 2026 برنامه‌ریزی شده بود. دارپا هنوز شرکتی را برای اهدای بودجه فاز دو و سه انتخاب نکرده اما اعلام کرده است که تا چند ماه آینده این کار را خواهد کرد. ناسا نیز پیش از این همکاری روی فناوری پیشرانش گرمایی هسته‌ای کار می‌کرد و به این منظور در تیر 1400 در همکاری با وزارت انرژی امریکا با سه شرکت قراردادهایی را برای طراحی رآکتور پیشرانش گرمایی هسته‌ای منعقد کرده بود.

ناسا برای سفر سرنشین‌دار به مریخ نیاز دارد که فناوری پیشرانش گرمایی هسته‌ای هرچه سریع‌تر توسعه یابد. این فناوری با بازدهی بالاتر خود، مدت سفر را کوتاه و در نتیجه آن را برای سرنشینان ایمن‌تر می‌کند. از سوی دیگر، دارپا به دلیل چابکی و مانورپذیری بالای این فناوری به آن نیاز دارد و آن را بیشتر برای عملیات در فضای میان ماه و زمین به کار خواهد برد که پیوسته از نقطه‌نظر امنیتی برای ایالات متحده اهمیت بالاتری پیدا می‌کند.

در خارج از ایالات متحده نیز تلاش‌های جدی برای دست‌یابی به فناوری پیشرانش هسته‌ای در حال انجام است و برای نمونه چین و روسیه نیز در این زمینه مشغول فعالیت هستند. شرکت رولز رویس نیز هفتم بهمن 1401 طرحی اولیه از رآکتور هسته‌ای کوچک خود را منتشر کرد. این شرکت در سال 2021 توافق‌نامه‌ای با سازمان فضایی بریتانیا منعقد کرده بود تا درباره گزینه‌های ممکن در زمینه استفاده از انرژی هسته‌ای برای کاوش‌های فضایی آینده به پژوهش بپردازد. به این ترتیب، بریتانیا نیز در میدان رقابت برای توسعه پیشرانش هسته‌ای اعلام حضور کرده است.