شرکت اسپیس‌ایکس (SpaceX) از سال 2010 توسعه و تولید راکت فالکون-9 (Falcon9) با بوسترهای قابل استفاده مجدد را آغاز کرده‌است اما به این فناوری بسنده نکرده‌است و با توسعه راکت استارشیپ (Starship) پا را فراتر گذاشته‌است. این راکت تماما قابل بازیابی است و تمامی مراحل آن مجددا به کار گرفته می‌شوند. آزمون‌های انجام شده بر روی نمونه‌های تولید شده این راکت با شکست‌های متعددی رو به رو شدند تا اینکه در مِی 2021 (اردیبهشت 1400)، ماژول اصلی استارشیپ توانست برای اولین بار یک پرتاب و فرود عمودی موفقیت‌آمیز را تجربه کند. این راکت از دو مرحله (Stage) مجزا تشکیل شده‌است. در مرحله بالایی، استارشیپ با ارتفاع 50 متر قرار می‌گیرد و در قسمت زیرین، بوستری بسیار قدرتمند با نام سوپر هِوی (Super Heavy) با ارتفاع 70 متر جای می‌گیرد که از 33 موتور رپتور (Raptor) بهره می‌برد. این راکت با ارتفاع 120 متر حتی از راکت سَتِرن-5 (Saturn-V) نیز ارتفاع بیشتری دارد؛ راکتی که فضانوردان امریکایی را تحت پروژه آپولو به ماه فرستاد. جرم خشک استارشیپ (راکت با مخازن سوخت خالی و بدون محموله) برابر با 300 تُن است.

در روز 20 آوریل 2023 (31 فروردین 1402)، در جریان اولین پرتاب آزمایشی راکت کامل استارشیپ در مرکز استاربِیس (Strarbase) متعلق به شرکت اسپیس‌ایکس واقع در جنوب تگزاس، بدنه میز پرتاب (یا همان Launch Pad) این راکت در حین فرایند پرتاب دچار آسیب جدی شد. جت خروجی از نازل 33 موتور رپتور این راکت منجر به تکه‌تکه شدن بدنه بتنی میز پرتاب شد و اثرات جبرانی ناپذیری را برجای گذاشت. رخ دادن چنین حوادثی می‌تواند منجر به شکست پروژه و یا حتی آسیب دیدن مرحله اول راکت شود. یک روز پس از این حادثه، ایلان ماسک، مدیر عامل این شرکت در طی یک توییت اظهار داشت که تیم او قبل از این حادثه در حال کار بر روی سامانه خنک‌‌کاری به وسیله آب بودند. این سامانه حجم بالایی از آب را بر روی میز پرتاب تخلیه می‌کند که علاوه بر خنک‌کاری میز پرتاب، موجب دفع امواج آکوستیک ناشی پرتاب می‌شود. کار بر روی این سامانه از سه ماه قبل از حادثه آغاز شده بود اما در روز پرتاب به علت عدم آمادگی کامل سامانه، از آن استفاده نشد. ایلان ماسک اظهار داشت که این سامانه در کمتر از یک الی دو ماه آینده آماده خواهد شد تا در پرتاب بعد از آن استفاده شود. او در طی این توییت اعلام کرد که بر خلاف آزمون‌های استاتیکی زمینی که در آنها میز پرتاب دوام بالایی را از خود نشان می‌داد، در اولین آزمایش پرتاب این راکت، میز پرتاب نتوانست از عهده  ماموریت خود بر آید و دچار آسیب شد.

در سایر سکوهای پرتاب ایالات متحده آمریکا، میز پرتاب به یک کانال هدایت کننده جریان جت خروجی یا شعله پخش‌کن (Flame Deflector) مجهز شده است که با روشن شدن موتورهای راکت، جت خروجی از نازل راکت وارد این کانال می‌شود و از محل پرتاب فاصله می‌گیرد. این هدایت جت خروجی، امنیت پرتاب را افزایش می‌دهد و باعث دفع امواج آکوستیک ناشی از پرتاب می‌شود. این روش از دو سامانه خنک‌کاری متفاوت بهره‌ می‌برد؛ سامانه خنک‌کاری اول، جریان آبی را وارد کانال می‌کند که باعث خنک‌کاری دیواره کانال می‌شود. یک سامانه پاشش آب دیگر که به رِین‌برد (RainBird) شهرت دارد، آب ذخیره شده در مخازن نزدیک سکوی پرتاب را بر روی میز پرتاب تخلیه می‌کند که علاوه بر خنک‌کاری میز پرتاب، باعث دفع امواج آکوستیک نیز می‌شود. ایلان ماسک در سال 2020 اعلام کرد که شرکت او علاقه‌ای به استفاده از شعله پخش‌کن ندارد ولی شواهد موجود نشان داد که این تصمیم ممکن است اشتباه باشد. در طی توییت اخیر شرکت اسپیس‌ایکس و انتشار یک ویدیو از آزمون اخیر صفحه جدید میز پرتاب، مشخص شد که این شرکت از فناوری جدیدی استفاده کرده که علاوه بر ذوب شدن دیرهنگام بدنه میز پرتاب، از تکه‌تکه شدن این بدنه و پرتاب اجزا آن به اطراف جلوگیری می‌کند.